|
Ilość
|
Cena
|
||
|
|
|||
|
|
|||
Oryginalny pruski Krzyż Żelazny II Klasy wzoru 1914, ustanowiony w celu nagradzania wyjątkowego męstwa bojowego oraz zasług dowódczych podczas I wojny światowej. Konstrukcja odznaczenia jest klasycznie trójelementowa, składająca się z magnetycznego, żelaznego rdzenia oraz otaczającej go dwuczęściowej, lutowanej ramy wykonanej ze srebra lub srebrzonego metalu z precyzyjnym, drobnym perełkowaniem. Na awersie, w polu centralnym, widnieje stylizowana, wypukła litera W oznaczająca cesarza Wilhelma II. Górne ramię awersu zdobi pruska korona królewska, natomiast w dolnym ramieniu umieszczono wyraźną datę odnowienia orderu: 1914. Rdzeń zachował fabryczne, matowe czernienie na całej swojej powierzchni użytkowej z naturalnymi śladami czasu i drobnymi ogniskami patyny. Srebrzona rama charakteryzuje się pięknym, głębokim pociemnieniem o szlachetnym, gabinetowym odcieniu. Górne ucho montażowe jest stabilne, a połączone z nim kółko zawieszenia posiada nabitą sygnaturę producenta, która z powodu płytkiego bicia bądź naturalnego zużycia pozostaje nieczytelna. Do zestawu dołączona jest oryginalna, długa, pruska wstążka orderowa w barwach czarno-białych, nosząca ślady lekkiego postrzępienia krawędzi, co podkreśla autentyczny charakter frontowy przedmiotu.
Kontekst historyczny:
Krzyż Żelazny to jedno z najbardziej ikonicznych i rozpoznawalnych odznaczeń wojskowych w historii nowożytnej, stworzone pierwotnie przez pruskiego króla Fryderyka Wilhelma III w 1813 roku w trakcie wojen napoleońskich. Wersja prezentowana na zdjęciu została oficjalnie reaktywowana przez cesarza Wilhelma II w dniu 5 sierpnia 1914 roku, natychmiast po wybuchu I wojny światowej. W przeciwieństwie do masowo nadawanych, jednoczęściowych odznaczeń z późniejszego okresu, klasyczny pierwszowojenny Krzyż II Klasy (EK2) powstawał przy ścisłym udziale licencjonowanych, prywatnych zakładów jubilerskich i mennic (takich jak m.in. Wagner & Sohn z Berlina czy K.M.O.). Brak czytelnej sygnatury na kółku montażowym jest zjawiskiem powszechnie spotykanym w rzemiośle z lat 1914–1918 i najczęściej wynika ze zbyt słabego dociśnięcia matrycy puncy lub naturalnego starcia metalu podczas wieloletniego noszenia orderu na mundurze.